ณ หมู่บ้านกรือเซะ

แม่ครับ...แม่ครับ...แม่คร้าบๆๆๆๆๆๆๆ (ฮาบีฟเด็กน้อยอายุ 6 ขวบละเมอสุดเสียง)

เป็นอะไรฮาบีฟ ลูกละเมออีกแล้วใช่ไหม? (แม่ถาม)

แม่ครับ!หมู่บ้านของเราเกิดอะไรขึ้น ทำไมลูกจึงฝันเห็นผู้คนนอนตายกลาดเกลื่อนเต็มไปหมด หนึ่ง ในนั้นก็มีพ่ออยู่ด้วย  แม่ช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยเถอะครับ  ผมจะได้ไม่ต้องเป็นอยู่แบบนี้ทุกๆคืน 

...เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2547 หมู่บ้านเราเหมือนโดนคำสาบ  มีเยาวชนมุสลิมได้ปะทะกับกองกำลังทหารตำรวจที่มัสยิดกรือเซะ  เหตุการณ์ในวันนั้นมีผู้คนล้มตายมากมาย  พ่อบอกแม่ว่า “พ่อจะไปเข้าเฝ้าอัลเลาะฮฺ”พ่อไปละหมาดซุบฺฮิที่มัสยิดแล้วพ่อก็ไม่กลับมาอีกเลย  ความตายในวันนั้นไม่มีใครให้คำตอบได้เว้นแต่อัลเลาะฮฺผู้ทรงสร้างเรามาเท่านั้น  เพราะฉะนั้นลูกต้องเคารพและภักดีต่อพระองค์ให้มากๆ  เพื่อที่ว่าวันหนึ่งลูกจะได้ไปอยู่กับพ่อบนสวรรค์...

 ครับแม่! ลูกจะทำอีบาดะฮฺให้มากๆ   ลูกจะได้ไปอยู่กับพ่อบนสวรรค์

หลังจากวันนั้น ฮาบีฟก็หลุดพ้นออกมาจากภวังค์แห่งความฝันที่ไม่อาจบอกได้ว่าเป็น “ความทรงจำหรือตำนาน”

28 เมษา สองพันสี่                                              คือวันที่ต้องจดจำไป่แปรผัน

ร้อยหกศพจบลงเรียงรายกัน                                             มิมีวันประวัติศาสตร์จะลืมเลือน

“กรือเซะ” นี้คงจะเป็นเช่นตำนาน                ชนกล่าวขานความชั่วร้ายหาใดเหมือน

หลากปัญหาสารพันคอยย้ำเตือน                                     ความบิดเบือนหรือถูกต้องที่ทำไป

เสียงดัง “ปัง” กู่ก้องอยู่ในหู                            สอนให้รู้สิ่งดีชั่วเป็นไฉน

ทุกสิ่งที่ก่อเกิดขึ้นเหตุผลใด                                               คืออะไรบอกด้วยช่วยตอบที

อดีตแสนเจ็บปวดให้พ้นผ่าน                            สิ่งวันวานจำใส่ใจอย่าหน่ายหนี

เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นเช่นเวที                                    สร้างคนดีหรือคนชั่วตรึกไตร่ตรอง

แก้ไขล่าสุด ใน วันศุกร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ 2011 เวลา 01:06